OPIS HERBU MORĄGA

     Na złotym polu z zieloną podstawą stoi pielgrzym w szacie czarnej. Barwa czarna jest symbolem powagi, stateczności, pokory, wyrzeczenia światowego blichtru. Ponieważ postać jest pielgrzymem - tak przedstawiają ją znane wizerunki, kolor czarny jest najstosowniejszy. Zastosowanie błękitu - barwy królewskiej, koloru wierności, praworządności, świętości etc. wynika z nieznajomości symboliki i trafia bardziej w gusta estetyczne niż zgodność z realiami. Herb powstał w XIV stuleciu i jest raczej wątpliwe by chciano uhonorować jakąś inną postać (chłopca pruskiego, hutnika) niż pątnika. Zwłaszcza, że na terenach pozostających w strefie wpływów zakonu krzyżackiego kult św. Jakuba i tradycji pielgrzymiej był żywy, co widać w tradycji heraldycznej okolicznych miast. Miasto powstało przecież z inicjatywy komtura elbląskiego, który pełnił funkcję szpitalnika zakonu.
     Pątnicy udający się do grobu świętego Jakuba w Composteli (najpopularniejszego po Jerozolimie i Rzymie miejsca pielgrzymkowego, dzisiejsza Portugalia) powracając zabierali na pamiątkę muszlę przegrzebka (Pecten jacobaeus), małża występującego licznie na wybrzeżach atlantyckich. Był to znak odbytej pielgrzymki tak czytelny, że stał się symbolem wszystkich w ogóle pielgrzymek. Muszle przegrzebków (wrzucanych do rzeki dla uczczenia szczęśliwego powrotu) znaleziono niedawno w osadach rzecznych w Gdańsku. Przykładowo - w zakonach rycerskich, naszyta na krzyżu zdobiącym płaszcz muszla jest znakiem peregrynacji i pracy charytatywnej w Ziemi Świętej. Muszla ma kształt wachlarzowaty, niektórzy upatrują w niej symbol pięciu dróg do sanktuarium w Composteli, biegnących przez terytorium Francji. Piątka była w średniowieczu symbolem pracy i cierpienia, niezbędnego do zwycięskiego przejścia próby. Naszyte na płaszczu muszle oznaczały spełnione po drodze dobre uczynki. Herbarz miast polskich p. Wanaga i Plewako błędnie podaje jabłko.
     Strój pielgrzyma uległ swoistej rytualizacji. Laska pielgrzymia (barwy czerwonej ma znaczenie symboliczne, jej kształt też nie jest dowolny. Posiada dwa zgrubienia, ograniczające przestrzeń do zawieszenia tykwy z wodą, bądź uchwyt dla dłoni. Jej kształt wynikał ze względów praktycznych. Tykwa (barwy czarnej) była od wieków najpopularniejszym i najpraktyczniejszym naczyniem. Nie tłukła się, była lekka, była stosunkowo tania (nie stanowiła łupu dla ewentualnego złodzieja), znakomicie nadawała się do przechowywania płynów. Do dziś uprawiana jest ze względu na owoce kształtu butelkowatego (Lagenaria vulgaris, Lagenaria siceraria). W herbie nie widnieje szklana flasza (p. Wirtualny Wszechświat - Słownik miast polskich, projekt herbu z lat 90-tych, czy Mohrunger Kreis-Zeitung). Nie jest to także węzełek - atrybut żebraka(cytowany już Herbarz miast polskich i Polskie herby miejskie T. Szczechury z 1963 r.), i jako taki spotykany w heraldyce. Atrybutem pielgrzyma jest zatem tykwa zawieszona na lasce.
     Zielona murawa w podstawie jest manierą przyjętą w czasach nowożytnych i oznacza kraj, miejsce.